środa, 19 lutego 2014

Minęło sporo czasu, odkąd zawiesiłam działalność na tym blogu, jednak to, czego tak się obawiałam przeminęło, na szczęście pozytywnie, z czego niezmiernie się cieszę, więc powracam tutaj, by móc pisać o wiele więcej i częściej! Co prawda, gdyby nie fakt, że opowiadanie, o którym pisałam w poprzednim poście, wymagało więcej pracy przy dokończeniu i posklejaniu poszczególnych fragmentów pisanych pod wpływem impulsu w całość, stąd też dopiero dzisiaj je umieszczam. Muszę przyznać, że po zdaniu sesji, starając się je skończyć, w pewnym momencie sama zagubiłam się w sensie tej historii, miałam swoje chwile zawahania, jednak wiem, że kiedy coś zaczynam, również to kończę, więc udało się! Może ta historia dla jednych będzie nudną, dla innych zbyt oklepaną, to jednak cieszę się, że przelałam ją na papier, mając też nadzieję, że znajdą się te osoby, którym poniższe opowiadanie się spodoba, zachwyci… Cóż, ocenę pozostawiam Wam, a osobiście cieszę się, że mogę podzielić się nim właśnie tutaj. Zatem zapraszam do czytania.

Formularz kontaktowy

Nazwa

E-mail *

Wiadomość *